Posted on December 1, 2016 in: Julia's Corner

Korres: Προσοχή! Κρόκος and more…

 

korres-krokos-open

 

 

 

Mπορείς σε λιγότερο από 48 ώρες, να ζήσεις στιγμές, εμπειρίες και αναμνήσεις, τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά ταυτόχρονα τόσο μοναδικές και σχεδόν αναντικατάστατες;

 

Μπορείς, αν είσαι καλεσμένη σε press trip με την ομάδα Korres για να ενημερωθείς εκ των έσω για το νέο τους εξαιρετικό προϊόν που δεν είναι άλλο από το Golden Crocus Elixir. (Μια unique ομάδα, ένα unique team η Κατερίνα, ο Γιώργος, η Γιούλη, η Μίνα, η Πηνελόπη)

 

Το συγκεκριμένο ήταν ένα ταξίδι, που με κάποιο τρόπο και μέσα σε λίγες ώρες, συνδύασε τον αέρα της αριστοκρατικής  και buzzing μεγαλούπολης, με την ομορφιά και την απλότητα της φύσης και αυτό δεν είναι κάτι που συνδυάζεται πάντα εύκολα και με τόση επιτυχία.

 

 

Ξεκινήσαμε στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος όπου στις 25-10 πήραμε την απογευματινή πτήση για Θεσσαλονίκη, μια πόλη που όπως ξέρετε λατρεύω. Φτάνοντας στη Θεσσαλονίκη η φιλοξενία ξεκίνησε από το πούλμαν κιόλας, που μας μετέφερε στο ξενοδοχείο Electra Palace αφού μας περίμενε μια υπέροχη μπουγάτσα με κρέμα την οποία φυσικά και τίμησα δεόντως (σιγά μη σκεφτώ διατροφές και δίαιτες όταν μπροστά σου έχεις αυτό το αριστούργημα της βορινής γαστρονομίας)

 

Στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος

 

1

 

 

Όταν κάθονται πάτερ μπροστά σου, είσαι σίγουρη ότι ταξιδεύεις με ασφάλεια

 

3

 

Άφιξη (με μπουγάτσα) στην πανέμορφη Θεσσαλονίκη

 

thess-1

 

julia-bougatsa

 

thess-2

 

Electra Palace (indeed…)

 

thess-3

 

Το βραδινό ραντεβού δόθηκε στο classy Ολύμπιον- αλήθεια, γιατί όλα στη Θεσσαλονίκη έχουν έναν άλλο αέρα; Από τον τρόπο που σερβίρουν οι bar tenders, μέχρι τα μικρά amuse bouche για το ποτό και την ευγένεια, θα το λέω συνέχεια, αυτή η πόλη είναι ένα αριστούργημα.

 

Ολύμπιον @Τhessaloniki by night

 

thess-4

 

thess-5

 

thess-6

 

thess-7

 

 

The night was still (very) young όταν φτάσαμε στο restaurant Duck Private Cheffing για το δείπνο της βραδιάς, ένα restaurant που έχει δημιουργήσει αίσθηση στο Θεσσαλωνικιώτικο night life.

 

Στην open kitchen η σεφ δημιουργεί πιάτα ποιότητας με φρέσκα υλικά της μέρας, που θα άξιζαν τουλάχιστον ένα αστέρι Michelin. Φυσικά το ντεκόρ, τα table placements, η διακόσμηση, τα χρώματα, παρέπεμπαν στον Κρόκο ένα από τα πιο πολύτιμα συστατικά της ελληνικής γης και το βασικό φυσικά συστατικό  του Golden Crocus Elixir. Ήταν μια μοναδική βραδιά, η οποία για κάποιους από εμάς, εξελίχθηκε σε ένα σούπερ κεφάτο πάρτι,  με πολύ χορό παρακαλώ, από αυτά τα απρογραμμάτιστα που τις περισσότερες φορές είναι και τα καλύτερα.

 

rest-4

 

restau-1

 

rest-2

 

 

rest-3

 

rest-6

 

 

… και κάπου εκεί μετά το φαγητό, το κρασί και τα κοκτέιλς που ακουλούθησαν, ξεκινάει το fun..

 

rest-7

 

rest-8

 

 

rest-10

 

 

rest-9

 

 

Η επόμενη μέρα, ήταν ουσιαστικά και η μέρα για την οποία οργανώθηκε με κάθε λεπτομέρεια το ταξίδι. Ήταν η μέρα που θα φεύγαμε πρωι- πρωί από τη Θεσσαλονίκη με προορισμό την Κοζάνη και το χωριό Κρόκος, εκεί που μόνο για 20 μέρες τον χρόνο φύεται το λουλούδι του οποίου τα στίγματα, δίνουν αυτό το κατακόκκινο μπαχάρι, που οι χρήσεις του και οι ευεργετικές του ιδιότητες είναι μοναδικές και ατελείωτες.

 

Σκεφτείτε όμως ότι η ημερομηνία έδειχνε 26 Οκτωβρίου- η μεγάλη γιορτή της συμπρωτεύουσας και του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου. Είχα βάλει το ξυπνητήρι  για τις 7.00πμ αλλά ξύπνησα από κάτι άλλο. Την μπάντα η οποία παιάνιζε το «Μακεδονία ξακουστή» και έζησα άλλη μια πρωτόγνωρη εμπειρία.

 

thess-morning

 

thess-morning-1

 

 

Μετά το πρωινό μπήκαμε στο πούλμαν που θα μας μετέφερε στην Κοζάνη και από εκεί στο χωριό Κρόκος. Και ναι, 2 και κάτι ώρες μετά είχαμε φτάσει στον προορισμό μας.

 

trip-2

 

 

Στο χωριό Κρόκος μας περίμεναν για να μας υποδεχτούν και να λύσουν κάθε απορία μας ο κύριος Μανώλης  και η κυρία Ειρήνη  ιδιοκτήτες οι ίδιοι κάποιων χωραφιών κρόκου. Βάλαμε τις γαλότσες μας (που το team είχε σκεφτεί να μας προμηθεύσει, ζητώντας το νούμερό μας από την Αθήνα) και ξεκινήσαμε!

 

 

Είκοσι  μέρες όλες κι όλες συνήθως από τα τέλη Οκτωβρίου ή και λίγο πιο αργά αναλόγως των καιρικών συνθηκών) και για 3 περίπου εβδομάδες, οι εργάτες που εργάζονται στα κροκοχώραφα, κάνουν την συγκομιδή τους όλη μέρα, τα χωράφια αδειάζουν και την επόμενη μέρα το πρωί σαν από θαύμα  τα μοβ λουλουδάκια ξανακάνουν την εμφάνισή τους. Σημειώστε ότι ένα στρέμμα γης, αποδίδει περίπου 800 γραμμάρια κρόκου το χρόνο.

 

Χιλιάδες στρέμματα στα χωριά γύρω από την Κοζάνη χρωματίζονται μπλε-μοβ από τα πέταλα του κρόκου. Τα μεγάλα κοφίνια πρέπει να γεμίσουν µε το ‘χρυσάφι της ελληνικής γης’ πριν βραδιάσει, γιατί το λουλουδάκι του κρόκου μαραίνεται πολύ γρήγορα. Στο τέλος της ημέρας τα κροκοχώραφα φαντάζουν πια ‘γυμνά’, όμως το επόμενο πρωί έχουν πάλι τη μαγευτική όψη μιας μοβ θάλασσας – ένας μοναδικός “κύκλος ζωής.”

 

field

 

field-1

 

field-6

 

field-4

 

field-5

 

field-7-proud

 

field-10

 

 

field-2

 

 

Κάποιες από εμάς, αποφασίσαμε οι ίδιες να  μαζέψουμε κρόκο και μάλιστα τον κρόκο που θα μαζεύαμε θα μπορούσαμε να τον πάρουμε και μαζί μας σε μικρά καλαθάκια. Εδώ θέλω να πω κάτι. Μπορεί να διαρκεί η διαδικασία μόνο 20 μέρες, αλλά φτάνουν και περισσεύουν. Είναι αφάνταστα δύσκολη και κουραστική διότι εκτός του ότι πρέπει να είσαι σκυμμένος πάνω από τα άνθη για 8-10 συνεχόμενες ώρες, πρέπει να κόβεις τα λουλουδάκια με πολύ προσοχή και ειδικό τρόπο για να μην καταστραφεί το πολύτιμο σαφράν που κρύβεται μέσα τους. Εκεί κάπου καταλαβαίνεις και  το υψηλό κόστος του.

 

Δεν τα κατάφερα με την πρώτη, αλλά τα κατάφερα με την τρίτη φορά που το προσπάθησα και έτσι άρχισα να μαζεύω κρόκο. Αν φανταστείτε ότι ένας γρήγορος εργάτης μπορεί να μαζέψει 30,000 άνθη την ημέρα, εγώ με τα περίπου 200 που μάζεψα σε 15 λεπτά, μάλλον δεν βλέπω να με προσλάβουν.

 

 

field-8sosto

 

 

Το αγροτικό πρωινό μας όμως δεν τελείωσε εκεί. Με  ιδιαίτερη φιλοξενία και με παραδοσιακά γλυκά (το νοστιμότερο ρυζόγαλο που έχω φάει στη ζωή μου-φυσικά με κρόκο) μετά τη συγκομιδή στην οποία όπως είπα λάβαμε  μέρος και κάποιες από εμάς( μια συγκομιδή που μεταξύ μας, δεν τη λες και πλούσια…) ο κύριος Μανόλης  και η κυρία Ειρήνη μας  προσκάλεσαν στο σπίτι τους για να δούμε το part two της όλης διαδικασίας.

 

 

home

 

home-sweets

 

Αφού ο κρόκος της μέρας μαζευτεί μέσα σε τεράστια καλάθια αρχίζει η εξ ολοκλήρου χειρωνακτική εργασία (να αφαιρεθούν με προσοχή τα στίγματα) στην οποία λαμβάνει μέρος όλη η οικογένεια, από το πιο μικρό – το εγγονάκι- μέχρι την πιο μεγάλη που σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι ακόμα και η προγιαγιά. Στην ερώτησή μου- αν φοράνε χειρουργικά  γάντια όλοι, για να μην λερώσουν τα χέρια τους – το μοβ λουλουδάκι ξεβάφει πολύ- πήρα την απάντηση ότι ο πολύτιμος κρόκος είναι πρωτίστως φαγώσιμο είδος και ως τέτοιο πληροί όλες τις επίσημες προδιαγραφές υγιεινής εξού και τα γάντια που φορούσαν όλοι.

 

home-6

 

home-2

 

home-3

 

home-4

 

home-5

 

Τα άνθη τοποθετούνται λίγα – λίγα πάνω σε µια περιστρεφόμενη πλάκα και µε τη βοήθεια ενός ρεύματος αέρα τα πέταλα ξεχωρίζουν από τους στήμονες και τα στίγματα. Ακολουθεί η ξήρανση των στιγμάτων, εργασία που απαιτεί μεγάλη πείρα, προσοχή και τέχνη, προκειμένου ο κρόκος να ξεραθεί φυσιολογικά και να διατηρήσει αναλλοίωτες όλες τις πολύτιμες ιδιότητές του. Μέσα στο χειμώνα, κατά το τελευταίο στάδιο, οι γυναίκες διαχωρίζουν υπομονετικά τους στήμονες από τα στίγματα και απομακρύνουν τις ξένες ύλες, μέχρι που το προϊόν είναι πλέον έτοιμο να παραδοθεί στον Αναγκαστικό Συνεταιρισµό Κροκοπαραγωγών Κοζάνης, ο οποίος έχει και την αποκλειστική ευθύνη της συγκέντρωσης, διαλογής, μεταποίησης, συσκευασίας και εµπορίας του συνόλου της παραγωγής κρόκου στην Ελλάδα

 

 

——————————————————————————————————————–

 

 

 

Ο τελευταίος αλλά για μένα αφάνταστα σημαντικός σταθμός του ταξιδιού (εδώ θα μιλήσω για τις αναμνήσεις που σας έγραψα στην αρχή) ήταν η πόλη της Κοζάνης όπου αφού θα τρώγαμε μεσημεριανό στο εστιατόριο “Τρυποκάρυδος”  θα αποχωρούσαμε απ’ ευθείας για το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης για την επιστροφή μας στην Αθήνα.

 

Κοζάνη, αγάπη μου (για σημαντικό λόγο)

 

 

kozani1

 

 

kozani-3

 

kozani-4

 

 

Η Κοζάνη, βλέπετε,  δεν είναι για μένα μια ακόμα όμορφη βορειοελλαδίτικη πόλη. Είναι το μέρος που δημιούργησα τις πρώτες έντονες αναμνήσεις μου, αφού εκεί, λόγω της εργασίας του μπαμπά μου, βρέθηκα να ζω  για σχεδόν έναν ολόκληρο  χρόνο σε ηλικία 5 ετών και εκεί ήταν που τελείωσα την Α’ Δημοτικού.

 

Από την Αθήνα κιόλας σκεφτόμουν αν θα είχα λίγο χρόνο να περιηγηθώ στη πόλη γιατί είχα project στο μυαλό μου. Να ανακαλύψω το Δημοτικό μου σχολείο – ευτυχώς οι γονείς μου θυμούνταν ότι ήταν το 1ο Δημοτικό Κοζάνης. Φτάνοντας στο εστιατόριο της Κοζάνης κατάλαβα ότι ο χρόνος ήταν περιορισμένος. Έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα στο πεντανόστιμο μενού με συστατικά από κρόκο, ή την μικρή μου περιπέτεια. Θα έχετε ήδη μαντέψει τι επέλεξα.

 

Ζήτησα από το team και τους οικοδεσπότες μου να μου δώσουν  45 λεπτά. Με την ελπίδα ότι σε 45 λεπτά, θα κατάφερνα να ανακαλύψω το πρώτο μου σχολείο.

 

Αμυδρές οι αναμνήσεις μου, μιας άλλης ζωής. Πιστεύω ότι ζούμε πολλές μικρές ζωές μέσα στη ζωή μας.  Δυστυχώς οι γονείς μου δεν μπορούσαν να θυμηθούν την οδό που μέναμε, μόνο ότι ήμασταν πολύ κοντά στο ρολόι και την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Η πρώτη μου στάση στο περίπτερο κοντά στην εκκλησία, για να μάθω αν το 1ο Δημοτικό ήταν κάπου εκεί κοντά.

 

kozani-2

 

 

church

 

«Το βλέπετε το δρομάκι με το πλακόστρωτο;” περπατήστε ευθεία και στα δεξιά σας, μετά τη Μητρόπολη θα βρείτε το 1ο Δημοτικό». απάντησε ο ευγενικός περιπτεράς στην ερώτησή μου.

 

Ξεκίνησα με πολύ χαρά ούτε εγώ δεν πίστευα ότι το βρήκα τόσο εύκολα! Και μάλιστα το μόνο που θυμόμουν από τον δρόμο (εκτός από το σχολείο μου) ήταν ότι υπήρχε μια μικρή έκθεση ζωγραφικής- οι πίνακες με τα χρώματά τους φάνταζαν παραμυθένιοι στα 5χρονα μάτια μου- οπότε φανταστείτε τη χαρά μου- όταν την είδα την έκθεση!! Είναι κλειστή τώρα- ίσως ο ζωγράφος πήρε σύνταξη αλλά εγώ κοίταξα μέσα από την βιτρίνα και την ξαναείδα με τα μάτια της φαντασίας μου, γεμάτη με πίνακες.

 

Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι αυτός ήταν ο δρόμος μας… (οι γονείς μου δεν μπορούν να θυμηθούν το όνομα της οδού)

 

street

 

 

..και θυμάμαι κάπως αυτό το μπαλκόνι στον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας που βλέπετε με τα κάγκελα..

 

 

home

 

Nαι, ναι! Το κατάστημα έκθεση ζωγραφικής!! Είμαι κοντά!!

 

kozani-8

 

 

Προχώρησα άλλα 2 λεπτά, είδα και την Μητρόπολη και αμέσως μετά ένα μικρό σχολείο. Δεν έδωσα σχεδόν καθόλου σημασία «Το δικό μου σχολείο ήταν πελώριο» σκέφτηκα. “Είχε μια πελώρια αυλή, πελώρια πόρτα, πελώρια παράθυρα, πελώρια κάγκελα, πελώρια είσοδο” εκεί που με περίμενε κάθε μεσημέρι η μαμά μου όταν σχόλαγα. (και φυσικά μια νεράιδα, την κυρία Βάσω- την πρώτη μου δασκάλα.)

 

kozani-9

 

Συνέχισα λοιπόν να περπατάω και είδα ένα κοριτσάκι περίπου 10 ετών στην αριστερή πλευρά του δρόμου, στην είσοδο ενός σπιτιού.  «Συγνώμη κοριτσάκι, υπάρχει και άλλο σχολείο παρακάτω στο δρόμο;” ρώτησα .”Όχι”, μου απάντησε το κοριτσάκι. “Αυτό είναι το μόνο σχολείο και σε αυτό τον δρόμο και σε αυτή τη γειτονιά.”

 

Και τότε κατάλαβα. Σαν αστραπή το κατάλαβα, μέσα στο μυαλό μου. Δεν είχε «μικρύνει» το σχολείο μου. Εγώ είχα μεγαλώσει. Και φυσικά τότε, στα μάτια ενός πεντάχρονου, φάνταζε σαν ένα πελώριο παλάτι. Και αυτή ήταν η ανάμνηση που είχα συγκρατήσει από τότε και αυτό ακριβώς περίμενα να δω.

 

Γύρισα πίσω, ήταν κλειστό, κάθισα κοντά στα κάγκελα γύρω στα 10 λεπτά, τράβηξα πολλές φωτογραφίες για να τις δείξω και στους γονείς μου και ναι φυσικά έκλαψα απ’ έξω από την πόρτα, γι’ αυτούς που λατρεύω και έφυγαν, γι’ αυτούς που αγαπάω και μεγαλώνουν, για εκείνη τη μικρή μου ζωή, που δεν θα ξαναέρθει ποτέ πια.

 

 

Το Σχολείο μου. 1ο  Δημοτικό Κοζάνης “Γεώργιος Κοντάρης”, πρώτο και στην καρδιά μου.

 

shcooll-3

 

shcoll-4

 

shcool-2

 

 

————————————————————————————————

 

 

Στο δρόμο της επιστροφής και μέσα στο πούλμαν ήμασταν όλες κουρασμένες αλλά και πολύ γεμάτες και χορτασμένες από εμπειρίες. Οι περισσότερες κοιμήθηκαν αλλά εγώ ήμουν πολύ συγκινημένη για να με πιάσει ύπνος. Αποφάσισα λοιπόν αυτές τις δυο ώρες, από την Κοζάνη έως το αεροδρόμιο, να φτιάξω τον δικό μου κρόκο.  Πήρα το καλαθάκι μπροστά μου και με προσοχή άρχισα να ξεχωρίζω τα λουλουδάκια από τα στίγματα και τους στήμονες. Ο κύριος Μανώλης με είχε συμβουλέψει να τα βάλω κάπου απαλά και με προσοχή μέχρι να φτάσουν στην Αθήνα και μετά στην Αθήνα να τα βάλω σε ένα «ζεστό» μέρος για να ξεραθούν. Ακολούθησα κατά γράμμα τις οδηγίες του.

 

bus-3

 

bus-2

 

bus-1

 

 

Και δυο μέρες μετά την επιστροφή μου, είχα φτιάξει τον δικό μου, κατάδικό μου κρόκο. Τον είχα μαζέψει, τον είχα βάλει στο καλαθάκι μου, ξεχώρισα τα στίγματα, τα πρόσεξα πολύ μέσα στο αεροπλάνο, τα έβαλα πάνω σε ένα τραπέζι με τον Βούδα να τα φυλάει και τέλος τα έβαλα σε ένα βαζάκι, στο αγαπημένο μου ντουλάπι που περιέχει και τα μπαχαρικά της Shenna από την Βουδαπέστη και το αλάτι Μεσσολογγίου της rania.

 

 

my home-1

 

 

 

krocus-!!

 

 

 

 

Εντάξει. Είναι official. Σήμερα το κάναμε εντελώς Κλασσικό Εικονογραφημένο το post. Αλλά ειλικρινά ελπίζω να το απολαύσατε όσο και εγώ. Και το post και αυτό το μοναδικό “ταξίδι”.

 

Και ναι, bb girls. Τα χιόνια του bb είναι εδώ όπως κάθε χρόνο, για να μας θυμίσουν ότι έφτασε ο πιο αγαπημένος μήνας του χρόνου. Και το σημερινό τραγούδι που θα εγκαινιάσει και επίσημα αυτή τη «δική» μας σεζόν, ειδικά σήμερα, δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το Last Christmas.

 

Αυτή τη φορά, όταν θα το ακούσω, θα θυμάμαι εκείνα τα Last Christmas πριν πολλά χρόνια, σε μια χιονισμένη πόλη της Βόρειας Ελλάδας όταν ένα πεντάχρονο χάζευε τα φωτάκια της πόλης και περίμενε τον Άγιο Βασίλη να της φέρει μια κούκλα που μιλάει. Kαι αυτό το μικρό, είμαστε όλoι μας.

 

 

 

 

 

 

 

29 Responses to “Korres: Προσοχή! Κρόκος and more…”

  1. MariaA says:

    Kalimera kai kalo mina!! Kalos irthan ta xionakia kai epitelous plisiazoun akomi perissotero ta xristougenna!
    Agapimeni odoiporiko itan to post exo katasygkinithei! Pos mas fainontai ola toso megala otan imaste mikra paidia kai pos me kati aplo imastan toso eftixismenoi!
    Filia polla!!

  2. Debbie A. says:

    …έπρεπε να το φανταστώ πως το κλάμα δεν το γλύτωνα με τίποτα σήμερα! Κι αν με τη Mariah το πέρασα ξώφαλτσα, γιατί αντιστάθηκα να βάλω το αγαπημένο μου τραγούδι να παίζει, εδώ η σύγκρουση ήταν μετωπική! Η Θεσσαλονίκη, το Ολύμπιον που είναι το στέκι μου όποτε πάω στη συμπρωτεύουσα, το Last Christmas που ήταν η μουσική υπόκρουση στους πρώτους έρωτες, η Κοζάνη που αποτελούσε την κοντινή και συχνή απόδραση για μας τους Φλωρινιώτες…ακόμα και τη βόλτα στα χωράφια ζήλεψα, γιατί μέχρι πριν 2 χρόνια γύριζα τα χωράφια του Νομού Φλώρινας με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες (αγρονόμος τοπογράφος μηχανικός γαρ!)! Θα μου πεις, σου λείπει η γαλότσα και η ταλαιπωρία? Όχι. Μου λείπει αυτή η αίσθηση του οικείου, αυτό που νιώθεις όταν επιστρέφεις στο σπίτι σου, όλα αυτά που σε κάνουν να νιώθεις παιδί έστω και για ένα λεπτό – αυτά που αισθάνθηκες κι εσύ, Τζούλια, με το παλιό σου σχολείο!
    Υπέροχο άρθρο και για μένα, να ξέρεις, ό,τι άλλο και να γράψεις, αυτό θα είναι πάντα το αγαπημένο μου!
    Merry Christmas!!!

  3. Maryl says:

    Ευχαριστούμε για αυτό το υπέροχο συλλεκτικό σου άρθρο Τζούλια μου που με ταξίδεψε στην πρωτεύουσα του Βορρά και την τόσο όμορφη Κοζάνη,με έμαθε για το τοπικό της χρυσάφι τον Κρόκο και που τό “έντυσες”τόσο ταιριαστά με το πιο αγαπημένο μου από τα Χριστουγεννιάτικα all time classic τραγούδι του λατρεμένου μου George!

  4. Celia Celia says:

    Ωωωωωω….τέλεια η αφήγηση….το ελιξήριο του Κορρέ είναι στη λίστα μου…θα ήθελα πάρα πολύ να το δοκιμάσω…ο crocus by Julia, τέλειος!!!Και το τραγούδι που έκλεισες, βιωματικό…για αρκετές από μας,θεωρώ.

  5. sofiaT SofiaT says:

    Καλημέρα!!!Καλο Μήνα!!!!!
    @Ju δεν ξέρω αν το γνωρίζεις αλλα εχεις μια μοναδική ικανότητα!!
    Και αυτή ειναι να δημιουργείς συναισθήματα στους άλλους με τον
    τροπο που γράφεις!!!!!!!
    Σημερα διαβάζοντας το αθρο σου για τον κρόκο όχι μονο ενθουσιάστηκα με το
    οδοιπορικό ,εντυπωσιάστηκα με την συγκομιδη!!,
    Συγκινήθηκα με την επίσκεψη σου στο παλιό σου δημοτικό!!
    Ένιωσα χαρα,λύπη,νοσταλγία,…….
    Υ.Γ λατρευω τα χρόνια μας!!!
    Μακάρι φέτος νατα δούμε και στηνΑθηνα!!!

  6. rania says:

    Καλημερα. Ποσα συναισθηματα ντυμενα με λεξεις.Με απορροφησε ολο το κειμενο εξαιρετικη περιγραφη. Εζησα το διημερο σαν να ημουν διπλα σου. Καλο μηνα να εχουμε ολοι

  7. Φανή says:

    Καλό μήνα σε ευχαριστώ για την προβολή της όμορφης πόλης μου τα λόγια σου με άγγιξαν πολύ και δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυα μου . Καλές γιορτές να έχουμε και να μας ξανάρθεις

  8. Beautyblog Beautyblog says:

    @MariaA: Eίναι όμορφο να μπορούμε να κρατάμε το παιδί που κρύβουμε όλες μέσα μας αγαπημένη.

  9. Beautyblog Beautyblog says:

    @Debbie A: Τότε σου το αφιερώνω με όλη μου την καρδιά! Και σε σένα και σε όλες τις μοναδικές Βορειολελλαδίτισσες φίλες μου εδώ μέσα! Και όταν το σκέφτομαι αυτό το post – θα σκέφτομαι και σένα τη δική μας Debbie A!

  10. Beautyblog Beautyblog says:

    @Maryl: Το τραγούδι μας αγαπημένη! Και ο αγαπημένος μας George!

  11. Beautyblog Beautyblog says:

    @Celia: Για το προιόν Golden Crocus Elixir, κάνε υπομονή μέχρι αύριο αγαπημένη, που έρχεται review.

  12. Beautyblog Beautyblog says:

    @SofiaT: Ευχαριστώ αγαπημένη μου! Πάντως χθες στο Μαρούσι έτοιμο το είχε για χιόνι αλλά τελικά δεν έπεσε! Πιστεύω να χαρούμε λίγο χιόνι φέτος τον Δεκέμβριο.

  13. Beautyblog Beautyblog says:

    @rania: Μα και εγώ σας είχα δίπλα μου. Και ό,τι έκανα, την ίδια στιγμή σκεφτόμουν πως να επιστρέψω και να σας το διηγηθώ.

  14. Beautyblog Beautyblog says:

    @Φανή: Δεν μπορείς να φανταστείς με πόση λαχτάρα και κρυφή ελπίδα, περίμενα σήμερα ένα σχόλιο από ένα κορίτσι της αγαπημένης μου Κοζάνης. Να ξέρεις η πόλη σου μετά τη Θεσσαλονίκη- είναι αυτή που διαβάζει περισσότερο το site – είναι στοιχεία που έχω από το Google Analytics. Όμως τα αγαπημένα bb girls της Κοζάνης είναι “σιωπηλά”. Θα σου πω κάτι. Το project μου δεν ολοκληρώθηκε 100% γιατί δεν μπόρεσα να μπω μέσα στο σχολείο μου. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα έρθω (γιατί είμαι σίγουρη ότι θα το κάνω) θα πάμε στην πανέμορφη πλατεία “μας” και θα πιούμε ένα ποτήρι κρασί. Κρατάω το email σου και να ξέρεις ότι θα σε ψάξω.

  15. marianna says:

    @Julia,Mε συγκίνησες Τζούλια και με τη Θεσσαλονίκη στην οποία σπουδάζει το κοριτσάκι μου αλλα΄και με την αφήγηση σου για το σχολείο.Να, μωρέ μια ζωή μες στα σχολεία και τα παιδιά,πώς αλλιώς να νοιώσω;
    Η Θεσσαλονίκη είναι υπέροχη,με τραβάει αφάνταστα,ωραία στέκια,καλό φαγητό και shopping φυσικά.
    Και κάτι για να γελάσεις:Στο τελευταίο μου ταξίδι γαι Θεσσαλονίκη και στις δύο πτήσεις ταξίδευα με γιατρούς,όχι ιερείς όπως εσύ.Μόλις τους είδα υπέθεσα ότι πηγαίνουν για συνέδριο αλλά τι ευτυχία,αν πάθαινα κανένα σφίξιμο μέσα στο αεροπλάνο,ε θα με έσωζαν νομίζω!Ετσι,ταξίδεψα χωρίς ιδιαίτερο άγχος!!!

  16. natasha says:

    ενταξειιι…απο τα πιο συγκινητικα αρθρα που εχω διαβασει εδω μεσα!καμια φορα πρεπει ν γυρναμε πισω και να εκτιμαμε το χρονο που μας δινεται και να θυμομαστε να τον μοιραζομαστε με ανθρωπους που αγαπαμε.!

  17. Πολύ αγαπησιάρικο,πολύ συγκινητικό,πολύ “Τζούλια” δηλαδή.
    Μουτςς
    ΥΓ.Τέλεια τα χιονάκια 🙂

  18. Amalia Amalia says:

    Κάθε φορά που συμπληρώνεις μια ψηφίδα στο παρελθόν σου με το γλαφυρό σου ύφος, γίνεσαι πιο δική μου, πιο αγαπημένη μου. Ταυτόχρονα, όμως, μαγικά, μπαίνεις κι εσύ στη ζωή μου και ανοιγοκλείνεις πόρτες και παράθυρα. Απόψε φύσηξε Βαρδάρης και καθάρισε την ατμόσφαιρα και έδιωξε την υγρασία της συγκίνησης, αφήνοντας το μέλλον να τρέξει σε εύφορα χωράφια (με κρόκο ή όχι).

  19. Debbie A. says:

    …ας μην βάλω τα κλάματα και σήμερα!!! Σ’ ευχαριστώ πολύ – πολύ !!!

  20. Φανή says:

    Εννοείται κορίτσι μου θα σε περιμένω και είμαι σίγουρη ότι θα περάσουμε υπέροχα !

  21. Beautyblog Beautyblog says:

    @Natasha: Ευχαριστώ αγαπημένη μου!

  22. Beautyblog Beautyblog says:

    @Λιτσα: Ε, ξέρεις τώρα.. είχα και καιρό, ήρθαν και τα Χριστούγεννα, πακέτο πάνε αυτά..

  23. Beautyblog Beautyblog says:

    @Amalia: Καιρός ήταν, να ανοίξω το αγαπημένο μου word document όπου φυλάω τα αγαπημένα σχόλια που έχουν γραφεί κατά καιρούς εδώ μέσα.

  24. Beautyblog Beautyblog says:

    @Marianna: Εσύ ειδικά αγαπημένη έχεις πολλα να σκεφτείς, πράγματι.. Α, πολύ σωστό αυτό με τους γιατρούς!! Χαχχα!

  25. Beautyblog Beautyblog says:

    @Φανή: Α, αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Εγώ δεν το θυμάμαι βέβαια, αλλά οι γονείς μου, μου έχουν πει ότι ήταν φοβερά γλεντζέδες οι Κοζανίτες και οι Κοζανίτισες! Οι γονείς μου, δεν προλάβαιναν να πηγαίνουν σε πάρτι και διασκεδάσεις! Θα πάρουμε και τη DebbieA μαζί μας ή θα πάμε και ένα ταξιδάκι στη Φλώρινα για να τη δούμε!

  26. nektaria says:

    Τι υπέροχο, ταξιδιάρικο, συγκινητικό, χορταστικό post ήταν αυτό, τι οδοιπορικό σε ξεχωριστά μέρη, εικόνες, γεύσεις, εμπειρίες και αναμνήσεις …Με απορρόφησε ολοκληρωτικά, και λεκτικά και φωτογραφικά!
    Καλό μήνα!!

  27. Christina says:

    Τζούλια
    Νομίζω οτι ξέρεις οτι είσαι συγγραφέας και η λογοτεχνία σε περιμένει έτσι δεν είναι ;
    Ειλικρινά εγώ περιμένω το πρώτο σου μυθιστόρημα!
    Να είσαι καλά , καλό μήνα και με το καλο να ξανάρθεις βόρεια !

  28. Beautyblog Beautyblog says:

    @Christina: Αν και είναι το μεγάλο και κρυφό μου όνειρο, δεν μπορώ να το διανοηθώ (πως να γράψεις, όπως μια Donna Tart) γι’ αυτό αγαπημένη όπως βλέπεις, βγάζω λίγο το άχτι μου εδώ μέσα και “ζαλίζω” και εσάς με τα ομολογουμένως κάποιες φορές “σεντόνια” posts.

  29. Beautyblog Beautyblog says:

    @Nektaria: Χριστουγεννιάτικο Γκέτεμποργκ περιμένω (καθώς και χριστουγεννιάτικο Λονδίνο- από Υπουργό..) και τίποτα δεν έχω δει ακόμα.. σνιφ… καλά που υπαρχει και το Instagram! xxxx

Σχολιαστε