Ήμουν στο Λονδίνο όταν πήρε το μάτι μου το -όχι χρώμα- Χρώμα της Χρονιάς από την Pantone 2026 “Cloud Dancer” και αφού ανοιγόκλεισα τα μάτια μου κανά δυο φορές έβαλα τα γέλια για δύο λόγους:
και με την μη ύπαρξη χρώματος και με τα ποιητικά που έγραφε η Pantone για να το υποστηρίξει – τα βάζω σε εισαγωγικά παρακάτω:
«Μια απαλή και ήπια off-white απόχρωση* σχεδιασμένη να συμβολίζει την ειρήνη*, τη γαλήνη* και μια «ήρεμη επαναφορά» σε έναν χαοτικό κόσμο. (καμία σχέση όπως καταλάβατε- ούτε ειρήνη, ούτε γαλήνη, ούτε ήρεμη επαναφορά)
«Ως η πρώτη απόχρωση λευκού που επιλέγεται ποτέ, αντιπροσωπεύει μια επιθυμία για διαύγεια* και ηρεμία*, ένας λευκός καμβάς που ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα, την εστιασμένη προσοχή και έναν μινιμαλιστικό, ευάερο σχεδιασμό.» (εδώ γέλασα πολύ- να’ναι καλά)
«Αυτό το ζεστό, σαν κρέμα βανίλιας λευκό επικαλείται έναν «ψίθυρο ειρήνης» και αντικατοπτρίζει μια κοινωνική ώθηση για νοητικό χώρο και ήσυχη στοχαστικότητα μέσα σε περιβάλλοντα υψηλής ερεθιστικότητας*.» (εκεί πλέον κατάλαβα ότι επρόκειτο για τρικυμία επί του κρανίου της Pantone, γιατί σε παγκόσμια κλίμακα, μάλλον το ακριβώς αντίθετο ισχύει)
Και για να σας πω την αλήθεια δεν θα είχα ασχοληθεί καθόλου, ούτε καν για να γράψω δυο λέξεις σε ένα post- ο λόγος όμως που τελικά γράφω αυτό το post είναι για να σας πω που με οδήγησε εμένα το μυαλό μου, όσον αφορά αυτή τη φετινή επιλογή του – και καλά- «Χρώματος» της Χρονιάς.
Θα σας το γράψω σαν παραμύθι *:
“Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα πάμπλουτο, κακομαθημένο μωρό (με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης το «μωρό») το οποίο είχε λίγο βαρεθεί τα ίδια και ίδια παιχνίδια του και αποφάσισε να γίνει και βασιλιάς της χώρας του για να έχει κάποιο νέο παιχνίδι να παίζει. Οι υπήκοοι κάπως μωρά και αυτοί, τον δέχτηκαν για βασιλιά τους, το μωρό αισθάνθηκε ανίκητο και για λίγα χρόνια ήταν ευχαριστημένο με αυτό το νέο του παιχνίδι. Τα χρόνια όμως πέρασαν και το μωρό άρχισε να βαριέται πάλι γιατί ήθελε καινούργια παιχνίδια. Σκέφτηκε λοιπόν «αφού μπόρεσα να γίνω βασιλιάς στη χώρα μου, γιατί να μην γίνω και βασιλιάς σε οοοοολο αυτόν τον μεγάλο πλανήτη;» Φώναξε λοιπόν με υψηλή ερεθιστικότητα* τους υπηρέτες του, κοίταξε τον χάρτη είδε ένα νησί κοντά στη χωρα του και από την άγρια χαρά του και με τη σκέψη ότι μπορεί να γίνει δικό του, χόρευε σαν λύκος. Ένα νησί σε μια ήπια off-white απόχρωση* ένα νησί γαλήνιο* και ειρηνικό* ένα νησί διαυγές* και ήρεμο* ένα νησί ολόλευκο, που δείχνει σαν να χορεύει μέσα στα σύννεφα*. Το μωρό- βασιλιάς διέταξε όλους γύρω του, να τον βοηθήσουν για να αποκτήσει το καινούργιο του παιχνίδι. Και όλοι υπάκουσαν στις διαταγές του».
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, μέρη και καταστάσεις, Δεν είναι συμπτωματική.
Φυσικά όλα τα παραπάνω, είναι μέσα στο μυαλό μου μόνο, αλλά δεν σας κρύβω ότι συνειρμικά εκεί με οδήγησε η φετινή ανήκουστη επιλογή της Pantone, που μου φάνηκε σα να ήταν κατευθυνόμενη – κάτι που φυσικά δεν ισχύει (και επιπλέον σιχαίνομαι όσο τίποτα, τις θεωρίες συνωμοσίας) και μετά γέλαγα πάλι με την φαντασία μου, που κάποιες φορές οργιάζει.
Όπως και να έχει όμως, πέραν του παραμυθιού που έγραψα, γίνεται λίγο της τρελής, γι αυτό να ζείτε με χαμόγελο και αγάπη και όσο καλύτερα μπορείτε την κάθε στιγμή, το κάθε λεπτό, την κάθε μέρα. Μόνο αυτό θα μας σώσει.